Wojciech Jacobson-Jedlina
Biografia
Wojciech Jacobson-Jedlina urodził się 14 kwietnia 1885 w Starogardzie Gdańskim w rodzinie Gorgoniusza i Pauliny Stanisławy Königów. Jego ojciec był doktoryzowanym chirurgiem i zasłużonym działaczem społecznym na Kociewiu, a młodszy brat Bogdan był adwokatem i działaczem niepodległościowym. Chrzczony został w parafii św. Mateusza w Starogardzie.
Ukończył szkoły w Starogardzie i od 1894 r. uczęszczał do Gimnazjum Fryderyka Wilhelma w mieście. Po uzyskaniu matury w 1905 r. rozpoczął studia medyczne w Monachium, a następnie we Wrocławiu, gdzie obronił rozprawę i uzyskał tytuł doktora medycyny i chirurgii w 1912 r. Pracował w Szpitalu Św. Józefa w Gnieźnie jako chirurg-ginekolog i prowadził prywatną praktykę w latach 1911–1914.
W marcu 1913 r. został mianowany podporucznikiem-lekarzem. W sierpniu 1914 r. został zmobilizowany do armii niemieckiej i przydzielony do 49 Pułku Piechoty Pruskiej. Walczył na frontach zachodnim i wschodnim; został ranny 17 grudnia 1914 r. i przeszedł na służbę w oddziałach zapasowych. W lipcu 1917 r. awansował na porucznika-lekarza. Po zakończeniu działań frontowych powrócił do Wielkopolski i kontynuował służbę w 49 Pułku.
W czasie powstania wielkopolskiego nawiązał kontakt z Naczelną Radą Ludową, brał udział w działaniach w Gnieźnie i przyczynił się do zajęcia miasta. Niemcy wyznaczyli mu nagrodę w wysokości 20 tysięcy marek za zdrajcę; feldmarszałek Hindenburg trzykrotnie wydał wyrok śmierci. Dekretem Naczelnego Wodza z dnia 9 maja 1919 r. awansowano go do stopnia kapitana. Po powstaniu prowadził służbę medyczno-sanitarna i brał udział w walkach na froncie litewsko-białoruskim; w 1920 r powrócił do polskich sił zbrojnych i służył w batalionie sanitarnym. W 1922 r. zakończył służbę w wojsku, a potem przeszedł do rezerwy jako major-lekarz.
W dwudziestoleciu międzywojennym mieszkał w Toruniu, gdzie prowadził praktykę w dziedzinie ginekologii i położnictwa, pracował także jako chirurg w Szpitalu Diakonisek i aktywnie działał w wielu organizacjach, m.in. w Związku Oficerów Rezerwy i Związku Zachodniego. W 1937 r otrzymał Krzyż Niepodległości. We wrześniu 1939 r. został zmobilizowany i objął stanowisko zastępcy komendanta Szpitala Okręgowego. W kampanii wrześniowej brał udział w walkach Armii Pomorze. Po niemieckiej niewoli przedostał się do Francji, a po kapitulacji Francji - do Wielkiej Brytanii, gdzie pracował w NHS oraz w szpitalach wojskowych. Zmarł w Londynie i został pochowany na cmentarzu katolickim St Marys w Kensal Green.
Wojciech Jacobson-Jedlina był dwukrotnie żonaty; pierwszą żoną była Lucyna Miecznikiewicz, z którą miał synów Zbigniewa i Andrzeja, a drugą Emilia Bojarska, z którą miał syna Wojciecha Krzysztofa.