Gertruda Babilińska
Biografia
Najstarsza z ósemki dzieci pracownika poczty, Gertruda Babilińska w wieku 19 lat wyjechała do Warszawy w poszukiwaniu pracy i została nianią dwójki dzieci bogatej rodziny w stolicy.
Przed wojną znalazła zatrudnienie jako niania dwójki dzieci zamożnej rodziny w stolicy. Pracodawcy proponowali wspólną emigrację do Palestyny, jednak Babilińska została w Polsce. Później zatrudniła się u Stołowickich z Warszawy, mieszkających w pałacu przy Alei Ujazdowskich. Początkowo opiekowała się córką, jednak dziecko zmarło; Babilińska kontynuowała pracę, opiekując się Lidią Stołowicką i pełniła funkcję sekretarki w domu. W 1936 r., gdy Stołowiccy doczekali się syna, ponownie została nianią.
Wybuch wojny zastał Stołowickiego we Francji. Jego żona, która z synem Michałem i Gertrudą próbowała przedostać się do męża, dotarła jedynie do Wilna. Tu, dowiedziawszy się o śmierci Stołowickiego, kobieta rozchorowała się i zmarła. Przed śmiercią powierzyła Gertrudzie opiekę nad synem, prosząc opiekunkę, by po wojnie zawiozła go do Palestyny.
Gertruda, katoliczka, wypełniła wolę dawnej chlebodawczyni i zajęła się chłopcem, który przez całą okupację uchodził za jej syna. Uzyskała dla niego fałszywe dokumenty oraz zaświadczenie ochrzczenia. W czasie okupacji niemieckiej zarabiała m.in. pisząc po niemiecku petycje w imieniu ludności, w zamian otrzymując żywność. Pomagała także innym Żydom zwileńskiego getta.
Po wojnie Babilińska z dwunastoletnim Michałem Stołowickim wyruszyła do Izraela wieloetapową podróżą. Dotarła tam statkiem Exodus w 1948 r. W Izraelu utrzymywała siebie i przybranego syna z pracy sprzątaczki. Mimo bycia głęboko wierzącą katoliczką, wychowała Michała Stołowickiego w judaizmie.
4 czerwca 1963 r. Gertruda Babilińska została uhonorowana tytułem Sprawiedliwej wśród Narodów Świata.
Gertruda Babilińska została pochowana w Tel Awiwie na cmentarzu Kiriat Szaul. Uratowany przez Babilińską Michał Stołowicki zamieszkał w Nowym Jorku.