Boguchwała Bramińska
Biografia
Boguchwała Bramińska, urodzona 25 listopada 1922 roku w Starogardzie Gdańskim, była polską malarką, uczestniczką odbudowy historycznego Śródmieścia Gdańska.
Absolwentka Państwowej Szkoły Sztuk Plastycznych w Sopocie, studiowała w pracowni profesora Juliusza Studnickiego, a dyplom uzyskała w 1960 roku.
W latach 1953–1954 brała udział w zespołach profesorów Stanisława Teisseyrei i Józefy Wnukowej przy ozdabianiu dekoracjami plastycznymi zrekonstruowanych fasad kamienic przy Drodze Królewskiej (ulice Długi Targ, Długi Targ Węglowy) oraz przy odnawianiu gdańskich kościołów. Odrestaurowała m.in. fasadę budynku przy ul. Długiej 1, gdzie pod kierunkiem Józefy Wnukowej pracował z nią Jan Rzyszczak.
W latach 1953–1971 była wykładowczynią na Wydziale Architektury Politechniki Gdańskiej (Katedra Malarstwa, Rysunku i Rzeźby), w której pracowała jako asystentka prof.Adama Gerżabkai prof.Władysława Lama.
Uczyła także w Liceum Sztuk Plastycznych i Ognisku Plastycznym dla dzieci na ul. Fredry w Gdyni w latach 1972–1978.
Brała udział w wielu wystawach ogólnopolskich i okręgowych, takich jak: I Wystawa Malarstwa Młodych w Sopocie (1957), Ogólnopolska Wystawa Malarstwa w Zakopanem (1959), II Ogólnopolska Wystawa Malarstwa Współczesnego w Szczecinie (1964), Ogólnopolska Wystawa Malarstwa, Grafiki i Rysunku "Bielska Wiosna" (1966) oraz Szkoła Sopocka – między sztuką a polityką (2015). Ponadto zorganizowane zostały dwie wystawy indywidualne jej prac – w Gdańsku i Puławach.
Należała do Związku Polskich Artystów Plastyków. Poza malarstwem sztalugowym tworzyła także rysunki i monotypie.